LA FIN di Corradino Cima
In di primm dì del mila e novecent-vun
se ven a savè purtropp che Lù el stà mâl.
Quand se passa per Via Manzon, ognun
se và a informà de l’Omm eccezionâl.
De ann ghe n’ha tanti… vottantott… Nissun
voeur cred. Se sa che’l Gèni l’è immortâl…
Carr e carrozz, tranvai, vann tutti al pass…
Gh’è giò la paja per toeu via i frecass…
Vorissen tutti vèssegh là taccaa
per passà via davanti a quel so lett
su la ponta di pè, tegnend el fiaa,
per riandà col pensêr, con gran rispett,
tutte el ben che l’ha faa e l’ha somenaa
coi so Oper, coi so Musich benedett,
ch’hann esaltaa la Patria e ch’hinn staa bon
de delizià, o fa vegnì giò i gotton.
E in l’istèss mês, al trenta de Gennâr,
quand smorzen in di strâd tutt’i fanai,
ai sètt ôr de mattina, appèna ciâr…
in San Francèsch de Paola i funerai.
Tutta Milan l’è lì al passagg de’l cârr.
Ma hinn tutt’i coeur che’l porten ormai,
perché tucc sann che on Omm compagn de quèll
né prèst né tard, se riessirà a vedell…